‘Als alles klopt gebeuren er magische dingen’

“Het was de magische werking van heel veel momenten die 'Moby Dick, Hooglied voor een walvis’ maakten tot de productie die nog steeds tot de verbeelding spreekt en voor mij de mooiste productie is waar ik ooit aan heb gewerkt. De mensen klopten, het script, de regie, de muziek, de kostuums, het decor, het weer, de sfeer. Alles klopt en dan gebeuren er magische dingen.”

Eric Borrias vertolkte de rol van Vader Mapple in deze voorstelling, hij wordt door sommigen nog steeds bij die naam genoemd. “Wekenlang zat ik in zo’n bubbel dat ik vergat mijn familie uit te nodigen voor de voorstelling. Het kostuum van de onvergetelijke Carolijn (Fijen) en Coby (Zondag), waardoor ik bij mijn eigen voorstellingen veel kritischer naar kostuums ben gaan kijken. Niet voor niets hebben die twee na Moby Dick veel van mijn kostuums gemaakt.”

Onvergetelijke momenten

Hij kiest er twee bijzondere uit. “De eerste is de generale repetitie, waarbij ik als vader Maple moest starten en een totale black-out had. Ik staarde vanaf het schip/de kansel naar de tribune en had geen idee. Binnensmonds vloekte ik, me niet realiserend, dat de microfoon natuurlijk al open stond. Na mijn welgemeend “G….” kwam het eerste woord van Martine (Zeeman) vanaf de tribune en hup, ik was er weer.”

Windkracht 8

Het tweede moment is natuurlijk die legendarische speelavond met windkracht 8. Eric: “Waarbij Dora (de hoofdrolspeelster) spoorloos verdwenen was na haar hartenkreet in de kroegscene. Zelden heb ik in zoveel variaties ‘Dora!’ geroepen als toen. Ik ben naar iedere opkomstplek gerend. Spelend, maar ondertussen denkend: Waar zit ze?? Afijn, het kwam goed, maar onvergetelijk was het wel.”

Oké, hij heeft ook nog een derde moment: “Dat zoon Bram ineens in moest vallen als slagwerker en dat hup na een keer repeteren ook deed. Dat was natuurlijk ook een moment om trots op te zijn.”

Altijd ‘ja’

Maar de lijst van onvergetelijke momenten is lang, heel lang. Eric: “KunstKlank heeft mij naast Moby Dick vaak op bijzondere sporen gezet en dingen mogelijk gemaakt, die ikzelf niet voor elkaar zou krijgen. Ik heb aan zoveel dingen mee mogen doen: Binnen de Poorten (2005) in de Muze, met Jules Schelvis, een geweldig orkest en indrukwekkend kinderkoor; De dag dat Tommy drie werd (2011), audiotours en recenter het Stolpersteine-project (2022). Stuk voor stuk hoogwaardige producties, die aanzetten ook op andere momenten theatraal voor goud te gaan. Er zijn vriendschappen geboren die al heel lang meegaan. Een van de weinige organisaties waar ik altijd ‘ja’ tegen zal zeggen."

Toekomst

KunstKlank heeft altijd een schare trouwe fans, producties zijn zichtbaar en worden hoog gewaardeerd door bezoekers. Maar de betekenis van KunstKlank voor de samenleving is moeilijk te duiden, denkt Eric. “’Roem is rook’, zei de actrice Ellen Vogel en zo is het. Maar laat dat niemand – en dus ook KunstKlank niet - ervan weerhouden te maken wat je wilt maken, te verbazen, te ontroeren, boos te maken. Kunst en dus KunstKlank spiegelt en moet er ook altijd zelf inkijken.'En zaadjes planten, talenten zien en voeden; daar ligt de waarde voor de samenleving.”

Continuiteit

De grootste uitdaging - voor iedere organisatie en dus ook voor KunstKlank - is continuïteit, besluit Eric. “Wat gebeurt er als de mensen van het eerste uur het stokje door willen of moeten geven? Wie staat er op en draagt de erfenis met respect voor het verleden en oog voor de toekomst? Wie behoudt het schip, maar vaart zijn eigen koers? Ik ben ervan overtuigd dat dit - met de zegen van vader Mapple - helemaal goed gaat komen.”