‘De elementen maakten elke voorstelling anders’

“In 2001 zong ik samen met Marjolein (Niels; toen als prille partners) in de productie ‘Dido & Aeneas’. Als theater diende een prachtige duinpan, op een magische manier verlicht. Het publiek had eerst een wandeling af te leggen, waardoor het al gelijkgestemd aan de voorstelling begon. De beelden en kleuren staan nog op mijn netvlies.” De woorden zijn van bariton Henk Neven. Hij haalt herinneringen op aan deze KunstKlank-productie op het strand.

Later werden Marjolein en Henk (inmiddels gelukkige huwelijkspartners) weer gevraagd voor ‘Dido’ (2017): een heel nieuwe en vernieuwende productie die paste bij de andere tijd. Inclusief een nieuw ontworpen mobiel theater van bamboe dat op het strand stond. Henk: “We hebben weken doorgebracht in en om het theater. Marjolein en ik hebben twee kinderen gekregen en die speelden op het strand als wij repeteerden. Tijdens de voorstellingen zaten ze in het theater. Ook voor hen is het een voorstelling die ze nooit zullen vergeten.

Henk, die de rol van Dido in deze productie vertolkte vertelt verder: “Ik heb echt zulke prachtige herinneringen aan deze Dido, die de titel ‘Gestrand verlangen’ kreeg”.

Volgens Henk maakten de elementen ook dat elke voorstelling anders was. “Er waren twee momenten die me altijd ontroerden. Het eerste was als een kleine groep tienermeiden vol overtuiging een meerstemmige bewerking van een nummer van Adèle zongen. Het tweede was als ik – Dido – Marjolein aan het eind van de voorstelling de zee in zag lopen. Soms tegen een kleurige zonsondergang.”

Betrokkenheid alle medewerkers

Er is ook iets dat Henk opvalt bij de KunstKlank-producties: “De enorme betrokkenheid en toewijding van àlle medewerkers. Als jonge zanger een prachtige en veilige omgeving om zo’n kans te krijgen. Het was niet alleen maar repeteren, concert doen en iedereen weer zijns weegs. Er vonden mooie ontmoetingen plaats en goede gesprekken en er waren verbindende vriendschappen. Dat vormt de basis van alles wat uit KunstKlank opbloeit.”

Na een aantal andere projecten kwam hij erachter dat dit geen toeval is, maar dat dit hoort bij de aard van KunstKlank. En dat dit door Herma liefdevol gecreëerd en gestimuleerd wordt door de manier van werken, repeteren en hoe de maaltijden genuttigd worden. “Daardoor ontstaat er een vanzelfsprekende samensmelting tussen professionals en amateurs en een verbinding met uitvoerders en publiek.”

Elke plaats een KunstKlank

Henk herinnert zich ook zijn eerste KunstKlank-productie. “Een van mijn eerste keren dat ik het ‘Requiem van Fauré’(1999) zong was in Noordwijk, in het eerste project van KunstKlank. Als zeer jonge zanger zeer inspirerend, omringd door prachtige kunstwerken aansluitend bij de muziek. Ik kreeg als jonge zanger kansen en naast mij vele anderen.”

Met dat laatste refereert Henk aan een ander aspect dat hem treft: “De rol van talentontwikkeling van Kunstklank is erg groot. En de rol die KunstKlank in Noordwijk speelt is ook enorm. Het ademt de creatieve geest van Noordwijk in als een gezonde zeelucht en ademt die weer uit als een verbindende, creatieve en menselijke deken over de stad.”

Daarnaast vindt hij nog wat dingen prachtig om te zien. Zoals: "Lotte Pierik, het meisje van destijds vier jaar, dat figureerde in de eerste Dido, staat in de tweede zelf zingend te schitteren. En de jongen die als figurant ‘mijn zoon’ in Gestrand Verlangen (Bas van Egmond) speelde , is zich ook als zanger aan het ontwikkelen. En dat een niet gering aantal van de jongeren zo’n grote basis heeft gekregen dat ze de weg vinden naar een professioneel leven in kunst of muziek. Voor een gezonde maatschappij zou elke plaats een Kunstklank moeten hebben”, besluit Henk.