“Ik ben een probleemkind, zoals jullie dat noemen.” Aan het woord is Stefanie, een jonge vrouw uit Rotterdam met een weinig rooskleurig verleden. “Toen ik achttien werd, werd ik à la minute als volwassene behandeld. Er was wel hulp, maar ik kreeg telkens maar een uurtje. En daarin moest ik ontzettend veel bespreken: huisvesting, uitkering, financiële administratie. Hoe het met mij ging, daar kwamen we nooit aan toe, dus daar begon ik dan maar niet eens over.”

‘Jongeren willen hulp van iemand die naast hen staat, niet van iemand die zegt wat goed voor hen is.'

Zorgverlening

Het verhaal van Stefanie laat precies zien wat er mis is met de hulpverlening aan jongvolwassenen, meent Bas Wijnen. “De oplossingen zijn tot nu toe los van elkaar bedacht en afkomstig uit de afzonderlijke disciplines onderwijs, zorg, veiligheid of werk en inkomen. Daarnaast gaan de huidige wetten en regels nog heel erg uit van het idee dat achttien meerderjarig en dus volwassen betekent. Maar het jeugdbeleid is niet klaar bij achttien. Ten slotte gaan we op dit moment nog sterk uit van zorgverlening in plaats van ondersteuning. Jongeren willen hulp van iemand die naast hen staat, niet van iemand die zegt wat goed voor hen is.”    

Landelijke veranderingen

Hoe moet het dan wel? Wijnen: “Langzaam maar zeker merk je dat er landelijke veranderingen aankomen. Het kabinet sprak eind vorig jaar het voornemen uit om beleid voor jongvolwassenen op te gaan pakken. Het vereist samenwerking op allerlei niveaus en vooral de jongeren zelf moeten worden gehoord. Benader ze op de juiste manier en laat ze aangeven wat ze nodig hebben. Het klinkt simpel maar in de dagelijkse praktijk gebeurt dit nog veel te weinig.”